Giriş
Önceki yazıda aynı bilgisayarda birden fazla projeyi nasıl ayrı tuttuğumuzu anlatmıştık. Bu yazıda bir AI ajanı kullanırken sorulması gereken en önemli soruya geliyoruz: şifrelerim, kart bilgilerim ve API anahtarlarım ajanın eline geçiyor mu? Hermes’te güvenlik tek bir kilide değil, birkaç ayrı katmana dayanıyor. Bu yazıda bunların kimlik bilgileriyle ilgili olanlarını, yani kasayı (vault), ortam değişkenlerini ve onay mekanizmasını sade bir dille anlatıyorum.
🔑 Temel Prensip: Model Şifreyi Görmez
Hermes’in kimlik bilgisi kasası şöyle çalışıyor: ajan bir giriş sayfasına geldiğinde kayıtlı bir giriş yoksa size sorar. Kullanıcı adınızı yazarsınız, şifreyi maskelenmiş bir kutuya girersiniz. Şifre bilgisayarınızda şifrelenerek saklanır, yalnızca o siteye bağlanır ve sayfaya doğrudan yazılır. Dil modeli şifrenin kendisini hiç görmez; araç sonucunda yalnızca “bir alan dolduruldu, site şu” gibi bir bilgi döner. Şifre ayrıca “redactor” denen bir temizleyiciye de kaydedilir, yani sayfa sonradan okunsa bile şifre sohbete sızmaz.
Kasa, ~/.hermes/vault/ altında şifreli durur ve profile özeldir. Kayıtlı girişleri masaüstü uygulamasında Ayarlar → Şifreler ve Girişler bölümünden ya da komut satırında hermes vault list ile görürsünüz. 1Password veya Bitwarden komut satırı aracı kuruluysa Hermes onları da otomatik tanır.
🔐 İki Faktörlü Doğrulama (2FA)
Doğrulama kodu da aynı mantıkla ele alınıyor:
- Kimlik doğrulayıcı anahtarı kayıtlıysa: Hermes güncel kodu kendisi üretir ve girer, kimseye sormaz.
- Kod telefonunuza ya da e-postanıza geliyorsa: arayüzde küçük bir kutu çıkar, kodu siz yazarsınız. Kod sohbete girmez.
- Parola anahtarı (passkey), donanım anahtarı veya uygulama onayı varsa: ajan size cihazınızda onaylamanızı söyler ve sayfa ilerleyene kadar bekler.
💳 Ödeme Bilgileri: Her Seferinde Onay
Kart bilgisi de aynı kasada tutulur ve yalnızca kaydedildiği ödeme sitesinde kullanılabilir. Önemli fark şu: her kart doldurma işlemi önce size sorulur. Cron, webhook gibi başsız (sizin cevap veremeyeceğiniz) oturumlarda ise kart doldurma tümüyle reddedilir. Yani bir ödeme sayfasına kötü niyetli bir yönlendirme ulaşsa bile ajan sizin onayınız olmadan harcama yapamaz.
🌍 API Anahtarları İçin Pratik Kurallar
Şifreler kasadadır, API anahtarları ise genellikle ~/.hermes/.env dosyasında ya da ortam değişkenlerinde durur. Burada birkaç alışkanlık işinizi görür:
- Dosya izni:
chmod 600 ~/.hermes/.envkomutuyla dosyayı yalnızca kendi kullanıcınıza açın. - Servis başına ayrı anahtar: Biri sızarsa yalnızca o servisi iptal edersiniz.
exportunutmayın: KabuktaDEGISKEN=degeryazmak değeri yalnızca o oturumda görünür kılar, çalıştırdığınız script’e geçmez.export DEGISKEN=degerise alt süreçlere de aktarır. “Script anahtarı bulamıyor” hatasının en sık sebebi budur.- Git’e girmesin:
.envve kimlik bilgisi içeren dosyaları.gitignore‘a ekleyin. - Sohbete yapıştırmayın: Anahtarı sohbete yazarsanız oturum geçmişinde kalır. Ajandan şifre veya anahtar istemesini beklemeyin; böyle bir istek normal değildir.
Hermes tarafında da bir güvence var: terminal ve kod çalıştırma araçları, çocuk süreçlere hassas ortam değişkenlerini varsayılan olarak geçirmez. Böylece modelin ürettiği bir kod anahtarlarınızı dışarı taşıyamaz.
🧱 Katmanlı Yaklaşım: Onay Modları
Kimlik bilgisi koruması tek başına yetmez. Hermes tehlikeli komutları çalıştırmadan önce kontrol eder ve üç mod sunar (~/.hermes/config.yaml içinde approvals.mode):
| Mod | Ne yapar |
|---|---|
smart (varsayılan) | Yardımcı bir model riski değerlendirir. Zararsızı geçirir, gerçekten tehlikeliyi reddeder, kararsızsa size sorar. |
manual | Tehlikeli sayılan her komutta size sorar. |
off | Tüm kontrolleri kapatır. Yalnızca konteyner gibi kontrollü ortamlarda kullanın. |
Zamanlanmış görevler (cron) için ayrı bir ayar var: cron_mode: deny olduğunda, tehlikeli bir komuta rastlayan gözetimsiz görev o komutu çalıştırmaz. Ayrıca rm -rf / gibi felaket sayılan komutlar, off modunda bile hiçbir koşulda çalıştırılmaz. Kendi yasaklarınızı da approvals.deny listesine yazabilirsiniz, örneğin git push --force*.
🧑💻 Pratik Kontrol Listesi
- Şifreleri sohbete değil, kasaya (masaüstünde Şifreler ve Girişler) kaydedin.
- Onay modunu
smartya damanualbırakın;offyapmak için iyi bir nedeniniz olsun. ~/.hermes/.envdosyasınachmod 600uygulayın ve git’e koymayın.- Her servis için ayrı anahtar kullanın.
- İncelemediğiniz üçüncü taraf eklentileri kurmayın. Eklentiler Hermes’in içinde çalışır ve kayıtlı girişleri doldurabilir.
Aynı soruya otomasyon genelinden bakan bir yazı da yazdım: AI Ajan Yetkisi: Ajanınıza Ne Kadar Erişim Vermelisiniz? Asgari yetki ilkesi ve gözetimsiz çalışan işlerde varsayılanı “reddet” yapmak o yazıda daha ayrıntılı.
Sonuç
Bir AI ajanına terminal ve dosya erişimi verirken güvenliğin nasıl tasarlandığını bilmek şart. Hermes’in yaklaşımı iki fikre dayanıyor: model gizli bilgiyi hiç görmüyor, tehlikeli işler ise onay ya da yasak listesine takılıyor. Hiçbir sistem kusursuz değil; kendi alışkanlıklarınız (dosya izni, ayrı anahtarlar, sohbete şifre yazmamak) ajanın önlemleri kadar önemli. Serinin son yazısında bütün bu parçaları birleştirip bu blogun kendisinin nasıl otomatikleştirildiğini gerçek bir vaka olarak anlatacağım.
Ahmet Aksoy
Not: Bu yazı, “Hermes AI Ajan Serisi”nin yedinci bölümüdür. Serinin diğer yazılarına #1, #2, #3, #4, #5 ve #6 numaralı linklerden ulaşabilirsiniz.



